Tuesday, 20 September 2011

एकदा हास तु

एकदा हास तु, एकदा हास तु,
हसत माझा मला परत दे श्वास तु
 
ऐक आतातरी पुस ही आसवे
बोल माझ्या सवे बैस माझ्यासवे
का तुझा जाळिशी व्यर्थ मधुमास तु
हसत माझा मला परत दे श्वास तु
 
वेदनेला कुणी हाक मारु नये,
भेटलेल्या सुखा दुर सारु नये,
विसर ही काळजी विसरुनी आभास तु,
हसत माझा मला परत दे श्वास तु
 
एकटे मी तुला आठवावे किती,
गीत वेडे तुझे गुणगुणावे किती,
दे जरासा तुझा मधुर सहवास तु,
हसत माझा मला परत दे श्वास तु
 
- सुरेश भट

मैत्रिण

मैत्रिण माझी बिल्लोरी, बुट्टूक लाल चुट्टुक चेरी
मैत्रिण माझी हूं का चूं!, मैत्रिण माझी मी का तू !

मैत्रिण माझी हट्टी गं, उन्हाळ्याची सुट्टी गं,
मैत्रिण माझ्या ओठांवरची कट्टी आणि बट्टी गं !

मैत्रिण रुमझुमती पोर, मैत्रिण पुनवेची कोर
मैत्रिण माझी कानी डूल, मैत्रिण मैत्रिण वेणीत फूल!

मैत्रिण मांजा काचेचा, हिरवा हार पाचूचा
बदामाचे झाड मैत्रिण, बदामाचे गूढ मैत्रिण

मैत्रिण माझी अशी दिसते, जणू झाडावर कळी खुलते
ओल्या ओठी हिरमुसते, वेड्या डोळ्यांनी हसते

मैत्रिण माझी फुलगंधी, मैत्रिण माझी स्वच्छंदी
करते जवळीक अपरंपार, तरीही नेहमी स्पर्शापार

मैत्रिण सारे बोलावे, मैत्रिण कुशीत स्फुंदावे
जितके धरले हात सहज, तितके अलगद सोडावे

मैत्रिण माझी शब्दांआड लपते, हासुनिया म्हणते,
पाण्याला का चव असते, अन् मैत्रिणीस का वय असते

मैत्रिण, थोडे बोलू थांब, बघ प्रश्नांची लागे रांग
दुःख असे का मज मिळते, तुझ्याचपाशी जे खुलते

मैत्रिण माझी स्वच्छ दुपार, मैत्रिण माझी संध्याकाळ
माझ्या अबोल तहानेसाठी मैत्रिण भरलेले आभाळ

-
संदीप खरे

Monday, 12 September 2011

तू

गौरगुलाबी चर्येवर
लालकेसरी टिकली टेकलेली...

लालचुटुक ओठांत
गडद गुलाबी गुपिते मिटलेली....

लालगुलाबी वस्त्रांत
सौम्य गुलाबी कांती लपेटलेली...

मंद गुलाबी गंधाची
एक देहकुपी लवंडलेली...

सभोवताल्यांशी राखलेलं
एक फिकटं गुलाबी अंतर...

तू ?... छे! ... तू नव्हेसचं तू ;
तू तर गुलाबच्या फुलाचे भाषांतर !!!

-
संदीप खरे

Tuesday, 6 September 2011

जोखीम

काळ्या मोत्यांपरी नेत्र हे ! ओठ माणकांपरी !
सुवर्ण ओतुन घडली काया ! कुंतल रेशीमसरी !
संगमर्मरी पोट नितळसे ! घट मोहाचे वक्षी !
अवघड वळणे घेवुन फिरली तारुण्याची नक्षी !!
वळणावळणावरी चोरटे नेत्र पाजळून जागे
आणि तनुवर मिरवित खजिना तुला फिरावे लागे
असे दागिने जडले बाई मोलाचे तव देही
जन्मभराची जोखीम झाली ! कुणा कल्पना नाही !!

संदिप खरे

Monday, 5 September 2011

आनंदाचा मंत्र

एक चोर नदी काठच्या घरात शिरला रात्री 
खूप काही मिळेल त्याला अशीच होती खात्री 
रित रिकाम घर सार फक्त कोरी पान 
काही वरती लिहिल्या होत्या कविता काही छान
एक कवी छोटा मोठा राहत होता तिकडे 
कविते सोबत जोडत होता आयुष्याचे तुकडे 
चोर बिचारा शोधून थकला काहीच नव्हत घरात
तितक्यात कवी येवुन उभा राहिला कुठूनतरी दारात 
हसून म्हटला, मित्र रित्या हाती जाऊ नकोस 
दुरून आला असशील तू निराश होऊ नकोस
जाण्याआधी सोबत आता माझे कपडेच घेऊन जा 
जाण्याआधी सोबत दोन घास खाऊन जा
असे म्हणून त्याने त्याला कपडेच दिले काढून 
समोर त्याच्या जाऊन बसला भाजी-भाकरी वाढून 
चोर चकित, कपडे घेऊन धुम्म गेला ळून 
अंधारातुनही पडताना पाहिलं नाही वळून 
कवी तसाच नागडा मग खिडकीत येऊन बसला 
कोजागिरीचा चंद्र पाहून मनात हसून म्हटला 
मला त्याला आनंदाचा मंत्र द्यायचा होता
माझ्या खिडकीमधला अख्खा चंद्र द्यायचा होता....

- सौमित्र