रानभूल...

मन उमजत नाही

खोल पाणी डोहात

लपलेले काही आत ज्ञात अज्ञात

ते शोधू जाता अडखडते पाऊल

या कातरवेडी पडते रानभूल...

घनदाट धुक्यातून हरवून गेली वाट

घनगर्द सभोवती जंगल हे सन्नाट

पावलो-पावली जाणवते चाहूल

या कातरवेडी पडते रानभूल...

हा एक मसीहा घुसमटत्या अंधारी

छेडीतो अनामिक भय कंपाच्या लहरी

भवताली धुरकट भग्न गुढ झाकोळ

तिमिराच्या पहरी पडते रानभूल...

- श्रीरंग गोडबोले

गुंतता हृदय हे

रात्र अंधाराती गुढ रानामध्ये दाटते हे धुके
कावरे बावरे पक्षी झाडातले जाहले हे मुके
आता चालू होई...इथे जिवघेणा...असा खेळ हा
मनाची मनाला लागत असे आस
प्रितीच्या फुलांना चादण्यांचा वास
पाखरू जिवाचे अडकत जाती
सुटका न होते
गुंतता हृदय हे

- श्रीरंग गोडबोले

कधी तु

कधी तु रिमझिम झरणारी बरसात

कधी तु चमचम करणारी चांदण्यात

कधी तु कोसळत्या धारा थैमान वारा बिजलीची नक्षी अंबरात

सळसळत्या लाटा भिजलेल्या वाटा चिंब पावसाची ओली रात

कधी तु रिमझिम झरणारी बरसात

कधी तु चमचम करणारी चांदण्यात

कधी तु अंग अंग मोहरणारी आसमंत दरवळणारी रातराणी वेड्या जंगलात

कधी तु अंग अंग मोहरणारी आसमंत दरवळणारी रातराणी वेड्या जंगलात

कधी तु हिरव्या चाफ्याच्या पाकळ्यात

कधी तु रिमझिम झरणारी बरसात

कधी तु कोसळत्या धारा थैमान वारा बिजलीची नक्षी अंबरात

सळसळत्या लाटा भिजलेल्या वाटा चिंब पावसाची ओली रात

कधी तु रिमझिम झरणारी बरसात

कधी तु चमचम करणारी चांदण्यात

जरी तु कळले तरी ना कळणारे दिसले तरी ना दिसणारे विरणारे मृगजळ एक क्षणात

जरी तु कळले तरी ना कळणारे दिसले तरी ना दिसणारे विरणारे मृगजळ एक क्षणात

तरी तु मिटलेल्या माझ्या पापण्यात

कधी तु रिमझिम झरणारी बरसात

कधी तु कोसळत्या धारा थैमान वारा बिजलीची नक्षी अंबरात

सळसळत्या लाटा भिजलेल्या वाटा चिंब पावसाची ओली रात

कधी तु रिमझिम झरणारी बरसात

कधी तु चमचम करणारी चांदण्यात

- श्रीरंग गोडबोले

लख लख चंदेरी

लख लख चंदेरी तेजाची न्यारी दुनिया

झळाळती कोटी ज्योती या

तो काळ विसाव्या शतका आरंभीचा

या जगी चित्रपट बनू लागले होते

वारसा आम्हा जरी होता अष्टकलांचा

हे तंत्र आमुच्या देशी आले नव्हते

पण करुनी ठाम निर्धार योगी वृत्तीने

फाळके ऋषिंनी खडतर व्रत आचरिले

अर्जुनास जैसे लक्ष एकची डोळा

जे अशक्य होते शक्य तयांनी केले

मग कथा घेऊनी हरिश्चंद्र राजाची

या चित्रसृष्टीचे पहिले पाऊल पडले

शनिवार तीन मे एकोणिसशे सोळा

भारतभूमीवर चलतचित्र अवतरले

नव तेजाने मने उजळली घडली ऐसी किमया

लख लख चंदेरी तेजाची न्यारी दुनिया

झळाळती कोटी ज्योती या

प्रभात आली प्रभात झाली जगती गाजावाजा

बोलपटांचा मुहूर्त ठरला अयोध्येचा राजा

चित्र म्हणा वा फिल्म, सिनेमा, पिक्चर, मुव्ही काही म्हणा

आनंदाचा झोत असे हा संस्कृतीच्या पाऊल खूणा

घटकाभरची करमणूक वा दोन घडीचा विरंगूळा

बघता बघता व्यापून जातो देहभान अमुचे सगळा

रडणा-याचे अश्रू पुसतो लकेर देतो हास्याची

पराभूताला चाहूल देतो भविष्यातल्या भाग्याची

आयुष्याच्या क्षणाक्षणाशी बांधतसे रेशिम नाते

आठवणींना असा बिलगतो कंठाशी दाटून येते

जीवाशीवाशी नाळ जोडती लावूनी जाती माया

लख लख चंदेरी तेजाची न्यारी दुनिया

झळाळती कोटी ज्योती या

आता न आम्हा कुणी थांबवा आम्ही घेतला श्वास नवा

पाठीवरती थाप हवी मज धीर हवा आधार हवा

सात समुद्रापार मराठी चित्रध्वजा आम्ही नेऊ

उच्च प्रतीच्या कलागुणांचे नजराणे आम्ही देऊ

रसीक जनांचे जीवन सारे आनंदाने पूर्ण भरू

भव्य दिव्य दृक्श्राव्य कलेचे सर्वाथाने चीज करू

नव्या चित्रसृष्टीचे ऐका पडघम अन् चौघडे

मराठी पाऊल पडते पुढे, मराठी पाऊल पडते पुढे

- श्रीरंग गोडबोले 

अग्निहोत्र

अग्नि मिळे पुरोहितम् ।

यज्ञस्य देवाम् ऋत्वीजम् ।

होतारम् रत्नघातमम् ॥

कुठे तुझा जन्म झाला कुठे तुझे मूळ

पिढ्या पिढ्या वाहणा-या नदीचे तू जळ

पसरला वटवृक्ष निबीड नात्यांचा

एक पान घेऊ पाहे शोध अस्तित्वाचा

तळहाती घेउनिया निखारा हा रात्री

अंधाराची वाट चाले कुणी अग्निहोत्री

अग्निहोत्र, अग्निहोत्र .....

- श्रीरंग गोडबोले